Draumen om å spele i rockeband

 Denne sporadiske blogginga er til å rive seg i håret av, men av mangel på plattformer til å skrive for andre enn meg sjølve, legg er det no ut. Stas om du les. 

Rockehår og rot på kjøkkenbenken 

Eg har ein draum. Eigentleg har eg mange ulike draumar, men den siste tida har eg tenkt på dette igjen og igjen, og no nytter eg høvet, når Noreg er i sommarmodus og eg sjølve berre driv dank (eller heiltidshusarbeid, som det vel eigentleg heiter når ein er heime i ferien). Eg har ein draum, og den er på mange måtar både tåpeleg og særs egosentrisk i ei verd der eg burde ha draumar om å redde verda og gjere mitt for ei betre framtid (og tru meg, eg drøymer om det òg), men eg drøymer om å spele i rockeband! 

Det er ein temmeleg tåpeleg draum, for eg kan berre tre grep eller så på gitar, eg har ni (9) kvarter med pianoundervisning og sjå tilbake på, og speler nok berre til husbruk, eg har ei skulder som etter å ha tatt imot resten av meg, ein koffert, ein ryggsekk og ein kaffikopp ein glatt januarmåndag, ikkje kan traktere trommer, ein nakke som nok ikkje toler utagerande digging og eg har ikkje puddelrockhår. I grunnen likar eg og best musikk kor eg greier å høyre tekstane, og ikkje berre tenkjer på at eg burde gitt vokalisten ein halstablett, og eg tenkjer at åletrange skinnbukser kan andre ha på seg så mykje dei vil for meg. 

Eigentleg veit eg ikkje om draumen er så mykje å spele i rockeband, som å være del av eit musikalsk fellesskap. Eg har så lyst til å være ein del av den gjengen som framfører noko, og som trur på det dei gjer, og som ristar laus utan å tenkje så veldig mykje på om det er sømeleg eller sunt å hoppe rundt med armane over hovudet. Eg har lyst til å synge høgt, eg har lyst til å rocke laus og eg har lyst til å være med- eg har dugande altstemme og eg er habil på tamburin og triangel, om så berre for ein kveld!

Eg er ikkje i same alder som dei mest framståande rockeartistane som turnerer hardnakka, og ikkje er eg i alderen til strengemusikantar (når eg tenkjer meg om er vel dei i same aldersgruppa), men eg er heller ikkje i den unge og hippe alderen kor ein berre gjer ting. Berre fordi ein kan. 

Eg er ein draumar. 

Eg drøymer om å være ein del av noko større, om å synge så høgt og så saman med andre, at taket lyfter seg sånn bittelitt, iallfall. 

Så eg er redd det blir med draumen. Om det då ikkje er ein lesar med eit rockeband (eller noko anna liknande) som tenkjer at dette er nett det dei ser etter. Då er eg klar. Som eit egg (rytmeegg! Bada-tching).

Eg ber ikkje draumen åleine. Forleden åt eg middag i Fredrikstad. Inn døra kom ei dame, langt lenger nord i livet enn meg, temmeleg lut i skuldrene og heilt grå. Ho stavra etter ein spenstig kelner, og eg rakk å sjå handveska hennar lenge og vel før ho sank ned ved nabobordet: handveska av den store, solide bestemorssorten, var pryda av eit stort bilete av ein smilande (og ung) Elvis Presley. Eg smilte til dama, og nikka det eg voner var eit ”du og eg, altså… du og eg…”-nikk, før ho forsvann ned i menyen. 

Kan hende eg berre  skal kjøpe meg ei handveske med ein rockehelt på, jo før jo betre. 

Eg er ein rock´n rollar

In my next life, I'm going to be a rock star. I was a ballerina in my last life. 

Kate Moss

#denfølelsen

Du vet når du har vært på tur i seks av ukens syv dager, og når du har sovet lite, og når du har gått mye, og når du har ledd mye og grått litt, noen sånne glade tårer fordi vi har det så godt, og noen triste tårer og noen slitne tårer og noen ensomme tårer, og når du har grublet og tenkt på ganske så mye, og fnist masse, og fantasert om ny jobb, og når unger synger av hjertens lyst sånn hjerteskjærende falskt og det er bare vidunderlig å høre på, og når det lukter fotsvette og våte håndklær og det er bortkomne mobiler og bortkomne penger og når det er ryddetid og ingen rydder, eller du spiller kort med elever som ler seg krokete, eller får en hemmelig betroelse, eller når du har drukket ti kopper kaffe på en dag, og heller opp en til, rett før midnatt? Du vet når du er hai i badebassenget helt til snuppå jubler av lykke, og innser at 8-10 andre unger synes du er urskummel og kjempenifs? Eller når du får den siste sjokoladebiten og må ordne opp i en krangel om en blyant, eller når du selv må lære å bruke kompass sammen med elevene, eller når du sovner midt i en leksjon om spjelking av føtter, og når du har googlet ti ganger på nye jobber på Finn.no, og begynner å tenke at den kassajobben på Esso ikke høres så verst ut, eller når du har sokker på i dusjen, eller når du krysser fingre for at køysengene holder seg oppe, eller når du får en sang du ikke kan på hjernen, og den blir der i tre dager?

Du vet det når du kommer hjem og får klemmer og tegninger og beskjed om at det ikke er flere rene bukser noe sted og du bare vil sitte men det kan du ikke for det er trampoliner å hoppe på og seksåringer å hoppe sammen med, og det er absolutt vidunderlig vakkert og du sovner midt under en episode med House? Og når du må opp tidlig dagen etterpå for å gå på jobb og pakke til neste tur og når neste tur starter er det med første ferge og med søvn i øyner og ny runde med kaffe i lange baner, og når det er fnising til langt på natt og betroelser og søte jenter og tøffe gutter som går forbi og det er  sol og varmt og en myggsverm uansett hvor du ser? Når det er barnekor og rørende barnesanger og lekeplass og softis? Når du lengter hjem mens du er hjemme, og når du har en kalender helt full av viktige gjøremål og det eneste man vil er å sitte i en stol med noen viktige og diskutere noe viktig og kjenne på hvor viktig det er at jeg er viktig for ham eller dem eller oss, det viktige oss'et.

Du vet det når du plutselig oppdager at det er to uker til sommerferien, og selv om natt og dag er proppet og stappet og helt til randen med gjøremål og input og læreransvar og mammaansvar og familieansvar og man skal være venn og politiker og kollega og mamma, og man drømmer om den gylne muligheten, den rosenrøde fantasien, og selv da, selv da er det bare to uker til ferie, ferie, ferie, og takknemligheten over givende hverdag, tettpakket fritid, travel familietid og hektisk læreryrke samt blikket fremover... Ja da... Akkurat da....

Da har du den. #denfølelsen.

Jobben min, sist uke. #denfølelsen

Definer den den som kan!